Czy Wy widzicie, co się dzieje za oknem? Mamy pierwszy marca, a ja mam wrażenie, że kalendarz kogoś tu oszukał. Wczoraj, w ostatni dzień lutego, Monika popylała po dworze w samym sweterku. Słońce świeci, ptaki świergoczą, a ja… zaczynam mieć egzystencjalny dylemat.

Pamiętacie ten kombinezon, o który tak prosiłam? No wiecie, ten wygodny, „piżamowy”, idealny na chłody. No więc siedzę w nim i myślę: czy on nie będzie za ciepły? Czy ja już nie powinnam prosić o coś lżejszego? Na razie jednak siedzę cicho, bo w domu atmosfera jest… gęsta. I to nie przez szydełkowanie.

Siurkowe problemy Bobka powoli odchodzą w niepamięć (bardzo powoli, z tego co słyszę, ale hydraulika działa lepiej), to teraz problemy siurkowe ma pies. OLABOGA. U niego to nie tyle siurkowe sprawy, co… jajeczne. Czekamy na wyniki krwi i „jajcięcie”.

Mimo tego całego weterynaryjnego zamieszania, Monika nie odpuszcza. Próbuje coś dla mnie wyprojektować, ale proces jest… bolesny. Siedzę teraz golutka w misce (czasem obok niej), bo trwają przymiarki i zdjęcia do schematu. I wiecie co? Monika tak „projektowała”, że dzisiaj prawie wszystko spruła. Więc ja dalej świecę golizną w tej misce…

Ale powiem Wam, że ta miska jest całkiem fajna. Monika doszła do wniosku, że to cięcie z boku wcale nie musi być takim „ślimakiem”. Przetestowała ją na Yarn Art Jeans (z tego jest moja sukienka) i na Drops Paris – z tego drugiego powstaje nowa torebka (będzie epicka!). Tak sobie wczoraj siedziałyśmy, patrzyłyśmy na te sploty i wymyśliłyśmy, że kawałek tego wzoru przekujemy na coś „mojego”. Już się nie mogę doczekać, ale sza! Nie zdradzę nic więcej, nawet Pamiętnikowi.

W każdym razie... włóczka w misce dobrze się kręci, czasem może trzeba troszkę zwrócić uwagę na ustawienie, żeby nie jeździła po stole, bo mimo iż ceramiczna, to potrafi "iść za włóczką".